TURKISH JOURNAL OF ONCOLOGY 1995 , Vol 10 , Num 4
ÇOCUKLARDA İFOSFAMİDE SEKONDER RENAL DİSFONKSİYONLAR
GÜLNUR TOKUÇ, AHMET YALÇINER, REJİN KEBUDİ, SEMA DOĞAN, ÖMER GÖRGÜN, İNCİ AYAN
İstanbul Üniversitesi Onkoloji Enstitüsü, İstanbul Pediyatrik tümörlerde ifosfamidin artan kullanımı ile beraber nefrotoksisite, sebep olabileceği kronik morbidite açısından, önem kazanmıştır. Bu çalışmada yaşları 3-14 yıl (medyan 8) arasında değişen solid tümörlü ve ifosfamid tedavisi alan 18 vakanın renal glomerüler ve tubuler fonksiyonları incelenmiştir. Bu amaçla rutin kan üre, kreatinin, kalsiyum, fosfor, elektrolit; idrar kreatinin, fosfor, glikoz, protein, idrar retinol bağlayıcı protein ve beta-2 mikroglobülin seviyelerine bakılmıştır. Hipofosfatemi, fosfatüri, proteinürisi , olan bir hasta dışında tüm hastaların kan biyokimyaları, kreatinin klirensleri ve tubuler fosfat reabsorbsiyonları normal olup, hiçbirinde proteinüri, hematüri ve glikozüri saptanmamıştır. Buna karşın, idrar retinol bağlayıcı protein ve beta-2 mikroglobülin, 6 hastada yüksek bulunmuştur. İfosfamidin artan kümülatif dozuyla korele olarak (54-126 g r/m2), rutin böbrek fonksiyon testleri normal olsa bile, idrar retinol bağlayıcı protein ve beta-2 mikroglobülin artışı renal toksisitenin ilk habercisi olabilir. Bu nedenle, ifosfamid içeren kemoterapi alan hastalarda periyodik olarak idrar beta-2 mikroglobülin ve retinol bağlayıcı protein seviyelerinin kontrolü önerilir. Keywords :